مطالعات بنیادین و کاربردی جهان اسلام

چکیده تصویر بین‌المللی غرب آسیا به‌ویژه پس از حادثه یازدهم سپتامبر به شدت با تروریسم پیوند خورده است. این امر با ظهور داعش و حملات بی‌شمار آن در اقصی نقاط جهان و بهره‌گیری از خشونت بی‌حد و مرز تشدید شده است. تلاش‌های بسیاری برای تبیین تروریسم انجام شده است، اما اکثر آن‌ها سرمایه اجتماعی را به عنوان مفهومی میان‌رشته‌ای در این زمینه مورد توجه قرار نداده‌اند. بر این اساس، پرسش اصلی مقاله این است که سرمایه اجتماعی چه تاثیری بر تروریسم در غرب آسیا در سال‌های 2007 تا 2020 داشته است؟ برای پاسخ به پرسش مذکور از روش کمّی بهره برده شده و روش جمع‌آوری داده‌ها نیز اسنادی و مبتنی بر استفاده از بانک‌های اطلاعاتی (تحلیل ثانویه) موجود بوده است. همچنین نرم‌افزار SPSS نسخه 22 نیز برای تحلیل داده‌ها استفاده شده است. تحلیل داده‏ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون خطی چندمتغیره از نوع گام به گام حاکی از آن است که سرمایه اجتماعی بین‌المللی 50 درصد از تغییرات تعداد گروه‌های تروریستی را تبیین می‏کند، در حالی که اعتماد بین‌المللی تقریبا 83 درصد از تغییرات تعداد حملات گروه‌های تروریستی را توضیح می‏دهد. در نهایت، مشارکت نهادی تقریبا 37 درصد از شدت خشونت اعمالی توسط گروه‌های تروریستی را تبیین می‌کند. با توجه به مقادیر بتا، می‏توان استدلال کرد سرمایه اجتماعی بر تعداد گروه‌های تروریستی تاثیر مثبتی داشته است. مشارکت نهادی و اعتماد بین‌المللی نیز به ترتیب بر شدت خشونت و تعداد حملات گروه‌های تروریستی تاثیر منفی و مثبتی بر جای نهاده است.


 

چکیده نهادهای بین‌المللی نقش قابل توجهی بر تحولات سیاسی، اقتصادی، اجتماعی به طور عام و مسائل حقوقی نظیر مخاصمات، ائتلاف‌ها، داوری و امور قضایی و کیفری بر عهده دارند. از نهادهای مهم در این زمینه شورای امنیت سازمان ملل متحد است. پژوهش حاضر درصدد بررسی چالش‌های اعتماد به حکمرانی نهادهای بین‌المللی و به‌طور مشخص شورای امنیت در قبال حوادث پس از هفتم اکتبر میان غزه و اسرائیل است. پرسش محوری این است که برحسب وظایف و اختیارات شورای امنیت، چالش‌های حکمرانی این نهاد بین‌المللی در جنگ پس از 7 اکتبر شامل چه مواردی است؟ بررسی نشان داده است که شورای امنیت در سه حوزه برقراری صلح و امنیت جهانی، حل و فصل مخاصمات و انجام وظایف محوله (عدم ترک) عملکرد مطلوبی نداشته است. از حیث برقراری صلح و امنیت به دلیل نفوذ اعضای شورای امنیت نظیر امریکا که دارای حق وتو هستند، رویه محافظه‌گرایانه در پیش گرفته است؛ در حیطه اختیارات برای حل مخاصمات نسبت به جلوگیری از وقوع بحران، اقدامات لازم را انجام نداده است و در حوزه جلوگیری از نقض قواعد جنگی نیز دچار ترک فعل شده است. به همین دلیل باید گفت حکمرانی شورای امنیت در قبال بحران کنونی غزه مطلوب نبوده است. در همین راستا، پژوهش حاضر از روش توصیفی و تحلیلی بهره برده ‌است.